​ای ایران،

من اینجا طفلی بی‌کس و تنهایم،

و در این اقیانوسِ زندگی، تک و تنها بادبان کشیده‌ام،

دلم مالامال از عشق به سرزمینی‌ست که هرگز ندیده‌ام،

و شاید هرگز هم نبینم،

و سرشار از دلدادگی به خونِ قهرمانانِ پرکشیده‌ات که هرگز آنان را نشناخته‌ام.

تو ناگهان از دلِ شب به سوی من آمدی،

و چون معشوقی مرا در آغوش کشیدی.

چگونه دلِ من می‌تواند بی‌تأثیر و بی‌تفاوت بماند؟

من در عشقِ تو گم گشته‌ام.

دلم همچون گنجشکی‌ست که می‌خواهد از سینه‌ام پر بکشد و بال‌هایش را به سوی تو بگشاید.

بی‌تفاوتی را به درونِ من راهی نیست.

Translation 

M. Yahyaei