The Oath

Ey Iran, what can I offer you except my heart?
ای ایران، چه دارم که به تو تقدیم کنم جز قلبم؟

I am a strange flower growing here amongst your meadows,  

But even a strange flower sways in the same direction as the wind… 

من گلی غریبم که اینجا، میان دشت‌های تو روییده‌ام، اما حتی گل غریب نیز

هم‌سو با وزش باد به رقص درمی‌آید…

Sustained by this soil wet with your tears;

My breast aligns to the rhythm of your heart.

با خاکی زنده‌ام که از اشک‌های تو تر شده است و سینه‌ام با ضربان قلب تو هم‌آواز می‌شود.

I refuse to be the cold wind of indifference,

or a shallow bed of soil, barren and devoid of fruit.

نمی‌خواهم باد سردِ بی‌تفاوتی باشم، و نه خاکی کم‌عمق و بی‌ثمر، خشک و تهی از زندگی.

I share your pain,

And so I will stand here with you

until the last tear has fallen, 

and together we will rise again.

من درد تو را شریکم، و از همین رو

کنار تو خواهم ایستاد تا آخرین اشک فرو افتد،

و آنگاه با هم دوباره برخواهیم خاست.