Poetry recital by poet Peyman Farahavar awaiting execution for crimes against god Gildan prison iran
ریشه عشق تو در سینه من جا دارد پسرم زندگیم بی تو چه معنا دارد
The roots of love for you run deep within my heart, my son; what meaning could my life possibly hold without you?
دوریت کام مرا تلخ نمود پسرم داغ تلخیست که از حال دلت بیخبرم
Your absence has turned my life bitter, my son; the bitterest grief of all is that I know nothing of the state of your heart.
گل رعنای پدر ماه شب بابایی گل رعنای پدر
Father’s lovely flower, the moon of the night—oh, my dear girl, Father’s lovely flower.
ماه شب بابایی تو گل ناز من و سرو چمن آرایی
You are the moon of the night, my dear one—my delicate, lovely flower and the graceful cypress of the garden.
دل دریا زدهم سخت پریشان شده است پدرت همسفر گوشه زندان شده است تهمت جنگ من و
My heart is in turmoil, my soul is deeply troubled, your father is a fellow traveler in the corner of the prison, the accusation of my war
حضرت حق بهتان بود پدرت عاشق دلسوخته یزدان بود پدرت گفت ندزدید وطن خانه ماست
Your father was a man of truth and righteousness; he was a devoted, love-stricken lover of the Divine. He said, "Do not steal; the homeland is our home."
سردای وطنم باد که جانانه ماست وطن منم
May the breeze of my homeland blow—for it is our very soul; I myself am the homeland.
مادرم ایران من است جان و دلم به خدا مادر من جان من است جان و دلم
My mother is my Iran; by God, my mother is my very soul and heart—yes, my soul and heart.
پای بیدادگران محکم و ما برداریم بانگ حیط منزل لب لب‌ها داریم ما برای همه اهل وطن
The oppressors stand firm, yet we raise our voices; we hold the threshold of our home, and we have words—words for all our compatriots.
دربندیم موج اشکیم ولی گریه کنان می‌خندیم
We are bound, a surging wave of tears, yet we laugh even as we weep.
شاد باشید عزیزان وطن ما هستیم سر بودیم و زوران بلا نشکستیم
Be joyful, dear ones! We are the people of this land; we have stood tall, and despite the onslaught of calamities, we have not broken.
صخره بودیم که طوفان پس طوفان دیدیم حکم اعدام گل و زجه بستان دیدیم
We stood like rocks, enduring storm after storm; we witnessed the death sentence passed upon the flowers, and the wailing of the garden.
سهم ما درج شد و مرگ و عزاداری و غم تسلیت گفتن هر روزه یک شهر به هم کمرم خم شد از
Our share was recorded—death, mourning, and the daily exchange of condolences across the city; I have been crushed beneath the weight of it all.
این بار گران مردم وای بر شرم پدر وای
This heavy burden upon the people—woe, and shame upon the father, woe!
زنان مردم غم مردم به خداوند جگر می‌سوزد
For the sake of the people—for the sorrows of the people—my heart burns before God.
به خدایی خداوند پدر می‌سوزد پدرم سوخت که غمخواره مردم شده‌ام جگرم سوخت که آواه
By God, my father is burning. My father is burning because I have become a glutton for people. My liver is burning because I cry.
مردم شده‌ام کارگر باشی و زحمتکش و زندان باشی
I have become a person who is a laborer, a toiler, and an inmate.
کارگر باشی و یک اسم از انسان باشی اشک بر صورت این شعر
To be a worker, to bear the name of a human—tears upon the face of this poem.
عتش می‌بار خنجر داغ به پیش
The fire is pouring forth, the hot dagger.
اشک اشک بر صورت این شعر عتش می‌بارد خنجر
Tears—tears rain down upon the face of this poem; a dagger.
داغ به پیشانی گل می‌کارد واژها دور من آماده شورش شده‌اند چشم‌ها چشمه خون مرده
A brand blooms upon the forehead; words gather around me, poised for revolt; eyes are springs of congealed blood.
جوشش شده‌اند چشم جنگل نگرا ان قدم کوچک
The eyes of the forest have welled up, watching those small footsteps.
خوان شیر زندان خوس گیلان م جان قربان
The lion of the Gilan prison—may I sacrifice my life for him!
شاد باشید بهاران به چمن می‌آید شاد باشید
Rejoice! Springtime is coming to the meadow—rejoice!
که سیمرغ وطن می‌آید ما بدهکار وطن بوده و
When the Simorgh (mythical bird) comes home, we are indebted to the homeland
هستیم هنوز عت با مادر خود را نشکستیم
We are still here; we have not broken our pledge to our mother.
هنوز سروده شد در تاریخ ۲۱ ۱۱ ۴۰۴ ۵ دقیقه بانداد پیمان فرحآور زندان لاکان
Composed on 21/11/404 at 5:00 AM by Peyman Farah-Avar, Lakan Prison.